Oriana Fallaci İtalya Floransada 1930 yılında doğdu. Anti-faşist olan ailesi tarafından yetiştirildi. Babası, Mussolini karşıtı mücadelede liderlik yapmıştı. Fallaci 14 yaşında Direniş’e katıldı. Küçüklüğünden beri yazmaya karşı bir istek duyuyordu. 9 yaşında kendi deyimi ile “saf kısa hikayeler” yazıyordu. 16 yaşında polis ve hastane konularını işleyen yazılar yazmaya başladı. Yazı yazma deneyimini şöyle ifade ediyordu:

İlk defa yazı makinasının karşısına geçtiğimde, damla damla ortaya çıkan ve beyaz kağıdın üstünde kalan kelimelere aşık oldum. Her damla, eğer sözle söylenmiş olsalardı uçup gideceklerdi. Fakat kağıt üzerindeki kelimeler, iyi de olsalar kötü de olsalar, sabitlenmişlerdi. Daha az şiirsel bir ifade ile «beni yazı yazmaya iten ölüm’e dair saplantımdır» diye belirtmişti.

Fallaci,  savaş muhabiri olarak, çağımızın önde gelen anlaşmazlıklarına değindi. Macaristan ayaklanmasını aktardığı için tutuklandı. 7 senesini Kuzey ve Güney Vietnamda geçirdi, sonunda Güney Vietnam’dan sınır dışı edildi.

Güney Amerika devletlerindeki ihtilaller hakkında yazdı: Brezilya Peru Arjantin Bolivia’dan başka, kendisinin hayatta kalan iki kişiden biri olduğu, Meksika’daki Tlateloclo katliamini gözler önüne serdi (1968 Olimpiyatlarına ayrilmiş olan yüklü bütçeyi eleştirmek için toplanan kalabalığın arasına karışmış, polis tarafından açılan ateşte, omuzundan, sırtından ve dizinden vurulmuştu). Lübnan’daki Sivil Savaşı ve Kuveyt savaşını işledi.

Ayetullah Humeyni ile röportaj yapan tek kişi oldu. Bu görüşme tam 6 saat sürdü. Görüşmenin ortasında kızgınlıkla carşafını çıkarıp Humeyni’nin suratina fırlatması hatırlanmaya değer bir olaydır.

Fallaci’nin mülakatları aynı zamanda alışıla gelmişin dışında detaylarla doludur. Mesela bir keresinde Yaser Arafat hakkında şunlarş yazmıştı: «kalın arap bıyığı, kısa boyu, küçük elleri ve kısa bacaklarıyla beraber, iri gövdesi, kocaman kalçaları bir de şişmiş göbeği ile oldukça garip duruyordu». Kafasını ve suratını da en ince ayrıntısına kadar tasvir etmişti: «Nerede ise hiç yanağı ve alnı yok, herşey kalın kırmızı dudaklar, saldırgan bir burun ve sizi hipnotize eden iki gözden ibaret».

10 senelik bir suskunluktan sonra 2001de yayınladığı, radikal islami eleştiren “Öfke ve gurur” isimli eseri İtalyada 1 milyon, Avrupa’da da 500.000 kopya sattı. 2004 senesinde “Aklın gücü”nü yazdı. İngilizce baskısı bu ay Rizzoli tarafından piyasaya sürülecek. Bu eser de İtalyada 1 milyon kopya sattı. Fallaci’ye göre Batı’nin çöküşünün başlangıcından radikal islam sorumludur. Bağımsızlık, insan hakları, din ve düşünce özgürlüğü gibi kavramlarla radikal islam aynı anda varolamazlar. Bunlardan bir tanesi yokolmaya mahkumdur. Fallaci’nin iddiasina gore Batı kaybedecektir.

Islami üçlemesinin son kitabı « Fallaci kendini ve kıyameti sorguluyor », 2004 de İtalyanca olarak basıldı. Henüz İngilizcesi yayınlanmadı.

2002 de bir mülakatta Fallaci’ye George W. Bush hakkındaki fikri soruldugunda “Çok yakında göreceğiz” diye cevap vermişti. “Benim kannatime göre Bush’ta bir güç ve sekiz senedir A.B.Dde unutulmuş olan bir saygınlık var.” Ama Fallaci’nin Bush’la hemfikir olmadıgı konular da var; mesela Bush’un İslam için “bir barış dinidir” demesi gibi. “Onun televizyonda böyle dediğini duydugumda ne yapıyorum biliyor musunuz? Odamda yalnız başıma olmama rağmen, ‘Sus! Sus Bush!’ diyorum, ama beni dinlemiyor.”

Kariyerinin başlarında röportajlari yüzünden başı sık sık belaya giriyordu. Şimdi ise, İslam dini hakkında yazdığı dolaysız ve korkusuz yazıları onun için tehlike yaratıyor: “Hayatım”, diyor Fallaci, “gerçekten tehlikede.”

Yasal yönden de başı belada Fallaci’nin. 2002 senesinde Fransada 2 kere hakim karşısına çıktı. Mayıs 2005 inde İtalyan kanunlarına göre ‘devlet’in kabul etmiş oldugu bir dini yerme’ hükmü ile itham edildi. Bu iddiaya göre ‘Aklın Gücü’ kitabı İslam dinini aşağılıyordu. Bunu gözönünde bulundurursak, kendi ülkesinde ‘düşünce suçu’ sebebi ile ‘aranan’, Avrupa’nın en tanınmış gazetecisinin Manhattan’da sürgünde yaşadığını söylemek çok da yanlış olmaz.

Davacı, İskoç kökenli kökten islamcı olan Adel Smith isminde biri. Müslümanları Fallaci’yi ‘yok etmeye’ ve ‘onunla beraber ölmeye’ davet eden bir kitapçık yazdığından şüphe ediliyor. Aynı zamanda, Bolonya Katedrali’nde bulunan, Giovanna da Modena’nın ‘Son Hüküm’ isimli freskosunun Hazreti Muhammed’i cehennemde acı çekerken resmettigi için yok edilmesi gerektiğini savunan bir kişi.

Fallaci’nin yazıları, aynı zamanda kendisine pek çok fırsat da yarattı. Bir tanesini özellikle belirtmek istiyorum: Papa Benedictus XVI tarafından görüşmeye çağrılan ilk kişilerden biri idi. Kendisini alenen ateist olarak niteleyen biri için bu görüşme daha da anlamlı. Görüşmelerinden önce Fallaci, Papa için şunları söylüyordu:

Ratzinger’in kitaplarını okuduğumda kendime çok da uzak bulmuyorum. Ben bir ateistim, ve eğer bir ateist ve Papa aynı şeyleri düşünebiliyorsa, bu düşüncelerde bir doğruluk payı olmalı. Bu kadar basit! Bu düşüncelerde dinin ötesinde, insani bir doğruluk payı olmalı.

Bu gece Oriana Fallaci’yi aramızda görmek bizim için ayrıcalıklı bir onur, çünkü kendisi insan içine çıkmaktan pek hoşlanan biri değil. Kendi ağzından, çalışma düzenini şu şekilde anlatıyor:

Sabah sekiz, sekiz buçuk gibi erkenden calışmaya otururum ve akşam altı, yediye kadar aralıksız çalışırım. Bu arada hiç bir şey yemem ve dinlenmem. Normalden daha çok sigara içerim, yani günde elli tane kadar. Geceleri çok kötü uyuyorum. Kimse ile görüşmüyorum. Telefona cevap vermiyorum. Bir yere çıkmıyorum. Pazar günleri, tatiller, noel, yeni yıl bana bir şey ifade etmiyor. Yeterince yazmazsam kendimi mutsuz, tatmin olmamıs ve suçlu hissediyorum. Bu arada, oldukca da yavas yazarım, ama yazı yazmak benim için adeta bir takıntı.

İşte Oriana Fallaci’nin sözlerinden birisi:

Öldüğümde daha az ölmüş olmak. Hiç sahip olmadığım cocukları arkamda bırakmak…İnsanları, bu toplumun yuzyıllar boyunca bize dayattığı dogmaların ötesinde düşünmeye sevketmek. İnsanlarin daha iyi gormelerini, daha iyi düşünmelerini ve biraz daha fazla bilmelerini sağlayacak hikayeler ve fikirler üretmek.

(www.danielpipes.org)